Ekskluzywna partnerka

 

 Zaczyna się od rzeczy, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak katalog, jak suchy zapis parametrów technicznych, jak opis przedmiotu, który można zmierzyć, zważyć i zamówić jak każdy inny produkt w świecie, który dawno już nauczył się, że wszystko da się przeliczyć na specyfikację. TPE, stalowy szkielet, wysokość, obwody, głębokości, zakresy zgięć, możliwość ustawiania w dowolnych pozycjach, zalecenia użytkowe jak przy sprzęcie, który ma służyć, działać, być funkcjonalny. A jednak im dłużej patrzy się na ten język, tym trudniej udawać, że chodzi tylko o technikę. Bo pod tą precyzją kryje się coś, co nie jest już tylko opisem przedmiotu, ale próbą zamknięcia bardzo starej, bardzo ludzkiej potrzeby w formie, która nie stawia oporu, nie odchodzi, nie milknie bez powodu.

I właśnie w tym miejscu zaczyna się coś, co trudno nazwać bez poczucia pewnego dyskomfortu, bo język katalogowy nagle zaczyna pełnić funkcję emocjonalną, choć wcale nie został do tego stworzony. Opis ciała, które można dowolnie pozować, regulować, ustawiać, zaczyna brzmieć jak obietnica relacji, w której druga strona nie wnosi własnej nieprzewidywalności, nie ma własnego ciężaru decyzji, nie generuje konfliktu, który wymagałby negocjacji. I choć formalnie nadal mówimy o produkcie, to psychologicznie przesuwamy się w stronę czegoś znacznie bardziej niejednoznacznego, w stronę wyobrażenia obecności, która nigdy nie wymaga odwzajemnienia.

Nie sposób nie zauważyć, że w tym języku technicznym pojawia się dziwna intymność, tyle że całkowicie odczłowieczona. Mierzy się biodra i biust, opisuje zakres ruchu palców, ale jednocześnie usuwa się z tego wszystkiego to, co w ludzkim ciele jest nieprzewidywalne, zmienne, zależne od nastroju, czasu, relacji, zmęczenia. Ciało staje się tu czymś, co można ustawić w przestrzeni bez ryzyka, że odpowie własnym gestem. I może właśnie dlatego ten opis nie działa jak zwykła specyfikacja, ale jak cicha deklaracja kontroli nad czymś, co w relacjach międzyludzkich zawsze wymyka się pełnemu zarządzaniu.

W tym sensie „ekskluzywność” nie jest już tylko słowem z rynku, ale zaczyna nabierać znaczenia emocjonalnego, niemal obsesyjnego. Bo ekskluzywność nie dotyczy tu już tylko dostępu, ale także przewidywalności, bezpieczeństwa, braku ryzyka odrzucenia. Partnerka, która nie ma własnej autonomii emocjonalnej, przestaje być drugą osobą w relacji, a staje się raczej stabilnym układem odniesienia, w którym nic nie wymaga interpretacji ani negocjacji. I choć na poziomie deklaracji nadal mówimy o towarzystwie, to na poziomie mechanizmu mamy do czynienia z czymś, co bardziej przypomina perfekcyjnie zamknięty system reakcji.

Ale im bardziej ten system jest zamknięty, tym bardziej zaczyna się ujawniać pytanie, którego nie da się łatwo zignorować. Co właściwie zostaje z relacji, kiedy usuniemy z niej nieprzewidywalność, sprzeczność, chwilowe wycofanie, emocjonalny opór, wszystkie te elementy, które w realnym kontakcie są źródłem zarówno napięcia, jak i głębi. Bo to właśnie one sprawiają, że druga osoba nie jest tylko odbiciem oczekiwań, ale czymś, co wymaga ciągłego ponownego rozpoznania.

W świecie, w którym taki produkt staje się możliwy, ekskluzywność przestaje być luksusem w klasycznym sensie, a zaczyna przypominać raczej próbę eliminacji ryzyka emocjonalnego. I w tym sensie nie chodzi już o posiadanie partnerki, ale o stworzenie warunków, w których partnerstwo nie będzie nigdy stawiało oporu. Coś, co z jednej strony może wydawać się spełnieniem fantazji o stabilności, a z drugiej strony niesie w sobie pytanie o to, czy stabilność bez napięcia w ogóle jeszcze jest relacją, czy już tylko jej bardzo dokładną imitacją.

I może właśnie w tej niepewności, w tym lekkim przesunięciu znaczeń, zaczyna się cała historia, która nie dotyczy już tylko technologii ani rynku, ale bardzo starego ludzkiego pragnienia, żeby być blisko kogoś, kto nie odejdzie, i jednocześnie nie musi być naprawdę nieprzewidywalny, żeby to „bycie blisko” miało jakikolwiek sens.

 A kiedy ten obraz zostaje już dłużej w głowie, zaczyna się rozwarstwiać na poziomy, których nie widać w pierwszym odruchu lektury katalogu. Bo na powierzchni wszystko jest czyste, uporządkowane, niemal sterylne w swojej precyzji, ale pod spodem uruchamia się coś znacznie mniej uporządkowanego, coś, co dotyczy nie tyle technologii, ile sposobu, w jaki człowiek od dawna negocjuje własną samotność. I nagle ta „ekskluzywna partnerka” przestaje być tylko obiektem z definicji, a zaczyna przypominać projekcję, w której mieszają się zmęczenie relacjami, lęk przed odrzuceniem i bardzo cicha potrzeba, żeby nic już nie wymykało się spod kontroli.

W tym miejscu trudno nie zauważyć, jak wiele emocji zostało tu odwróconych, przesuniętych, przetłumaczonych na język funkcjonalności. Bo relacje międzyludzkie, te najbardziej pierwotne, zawsze były przestrzenią ryzyka. Nigdy nie dawały gwarancji, nigdy nie były domknięte, nigdy nie pozwalały przewidzieć kolejnego kroku. I właśnie dlatego były żywe. Tymczasem w tej nowej konfiguracji wszystko, co żywe, zaczyna być traktowane jako potencjalne źródło zakłócenia. Napięcie, które kiedyś było naturalnym składnikiem bliskości, zostaje zredukowane do czegoś, co trzeba wyeliminować, zanim zdąży się ujawnić.

Ale to napięcie nie znika. Ono jedynie zmienia formę. Przenosi się do wnętrza osoby, która próbuje wejść w relację bez ryzyka, i zaczyna tam pracować w sposób cichy, niemal niezauważalny. Bo nawet jeśli druga strona nie stawia oporu, to wciąż pozostaje pytanie, które nie daje się łatwo uciszyć. Co właściwie znaczy bliskość, jeśli nie ma w niej żadnego momentu niepewności, żadnego zaskoczenia, żadnego ruchu w stronę, której nie da się wcześniej zaplanować. I to pytanie nie musi być wypowiedziane, żeby działało. Wystarczy, że pojawia się jako lekki dyskomfort, jako coś, co nie pasuje do gładkości całej konstrukcji.

Człowiek ma w sobie dziwną skłonność do powrotów do tego, co jednocześnie rani i uspokaja. Do relacji, które były trudne, ale realne. Do emocji, które wymagały wysiłku, ale dzięki temu miały ciężar. I może właśnie dlatego tak łatwo jest uwierzyć, że coś, co usuwa trudność, automatycznie usuwa też cierpienie. Tymczasem bardzo często usuwa również to, co wcześniej nadawało doświadczeniu relacji jakąkolwiek głębię. I w tym przesunięciu zaczyna się powolne odklejanie się od czegoś, co jeszcze niedawno było oczywiste, choć niewygodne.

W tej perspektywie „ekskluzywność” przestaje oznaczać wyjątkowość drugiej osoby, a zaczyna oznaczać wyłączność na kontrolę nad całym układem. Relacja, która nie dopuszcza utraty, nie dopuszcza też zmiany. A bez zmiany trudno mówić o czymkolwiek, co miałoby charakter procesu. Zostaje struktura, która działa, reaguje, odpowiada, ale nie rozwija się w sensie, w jakim rozwijają się więzi między ludźmi, gdzie każdy kolejny etap wynika z wcześniejszych nieporozumień, z prób ich naprawy, z momentów, w których coś się nie zgadzało na tyle mocno, że wymagało ponownego zbudowania.

I właśnie te momenty, które w codziennym doświadczeniu bywają najbardziej niewygodne, okazują się jednocześnie tymi, które tworzą pamięć relacji. To w nich zapisuje się historia bycia razem, nie w harmonii, ale w negocjacji. Tymczasem tutaj historia zostaje zastąpiona ciągłą teraźniejszością, w której nic nie musi być pamiętane, bo nic nie zostaje przerwane. I w tej nieprzerwanej teraźniejszości pojawia się coś, co przypomina spokój, ale może być też formą zawieszenia, w którym nie ma już miejsca na ruch w żadnym kierunku.

A jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że to wszystko nie wynika z samej technologii, tylko z bardzo starej ludzkiej potrzeby, żeby relacja nie bolała. Żeby obecność drugiego człowieka nie wiązała się z ryzykiem jego nieobecności. Żeby miłość, jeśli jeszcze używać tego słowa, była pozbawiona momentów, w których trzeba ją na nowo wybierać. I może właśnie dlatego tak łatwo przyjąć ideę bytu, który nie odchodzi, nie milczy z własnej woli, nie zmienia tonu bez ostrzeżenia, bo w tej niezmienności jest coś, co przypomina obietnicę bezpieczeństwa.

Tyle że bezpieczeństwo w relacjach nigdy nie było stanem całkowitym. Zawsze było raczej chwilowym układem sił, który trzeba było utrzymywać w ruchu, w dialogu, w nieustannym dostosowywaniu się do drugiej strony, która nigdy nie była w pełni przewidywalna. I kiedy ten element znika, relacja zaczyna przypominać coś, co bardziej się obsługuje niż przeżywa. Coś, co działa, ale nie zmusza już do konfrontacji z tym, co w drugim człowieku inne, obce, niepasujące.

I może właśnie w tym miejscu pojawia się najcichsze pytanie, które nie domaga się odpowiedzi, tylko pozostaje w tle jak lekki szum, którego nie da się całkiem wyłączyć. Co zostaje z bliskości, kiedy usuwa się z niej wszystko, co mogłoby ją zaburzyć. I czy to, co zostaje, wciąż jeszcze jest bliskością, czy już tylko jej bardzo dokładnie wygładzoną wersją, w której nic nie ma prawa się wydarzyć poza tym, co zostało wcześniej przewidziane.

 A potem przychodzi moment, w którym nawet ta symulacja zaczyna się lekko chwiać, nie w sposób spektakularny, raczej niemal niezauważalny, jakby ktoś tylko minimalnie zmienił temperaturę powietrza w pomieszczeniu i nagle wszystko wydaje się odrobinę mniej oczywiste, bardziej śliskie w dotyku świadomości, i wtedy wraca pytanie, które nie ma żadnej ambicji, by być filozoficzne, a mimo to brzmi jak coś, co nie daje się już łatwo odłożyć na bok, co zostaje gdzieś pod skórą, nawet kiedy człowiek zajmuje się czymś zupełnie innym, jakby myśl o obecności, która jest zaprojektowana, a nie spotkana, zaczynała działać w tle, cicho, uporczywie, bez dramatów, ale z dziwną konsekwencją

I może najbardziej uderzające jest to, że im bardziej coś przypomina człowieka, tym mniej można być pewnym, czy w ogóle chodzi jeszcze o człowieka, czy już tylko o jego funkcję w naszej wyobraźni, o rolę, którą ma wypełnić w przestrzeni emocjonalnej, która nie znosi pustki, ale też nie zawsze potrafi znieść prawdziwą obecność, bo prawdziwa obecność nigdy nie jest wygodna, nigdy nie jest całkowicie przewidywalna, nigdy nie daje się zamknąć w jednym, stabilnym obrazie, i być może dlatego tak łatwo przychodzi pokusa, żeby zastąpić ją czymś, co nie ma własnej grawitacji, co nie ciągnie w żadną stronę poza tą, którą sami mu nadamy

I w tej pozornej ciszy, która miała być ukojenie, zaczyna się coś jeszcze bardziej nieuchwytnego, coś co przypomina delikatne przesunięcie granic między tym, co jest relacją, a tym, co jest jej imitacją, i choć na poziomie codzienności niewiele się zmienia, choć rytuały pozostają te same, światło nadal zapala się wieczorem, kubek stoi w tym samym miejscu, ekran nadal świeci znajomym blaskiem, to jednak coś w sposobie przeżywania tych rzeczy zaczyna się powoli rozwarstwiać, jakby każda czynność miała teraz dwa równoległe znaczenia, jedno widoczne i drugie, które nie chce się ujawnić do końca

I wtedy człowiek łapie się na tym, że nie tyle szuka obecności, co jej niezakłóconej wersji, takiej, która nie wymaga negocjacji, nie generuje napięcia, nie zostawia śladów w pamięci, które trzeba później interpretować, i w tym pragnieniu jest coś bardzo znajomego, coś co od zawsze towarzyszyło relacjom, tylko wcześniej było mniej widoczne, bardziej rozproszone wśród emocji, które same się korygowały przez tarcie, przez niezgodę, przez momenty, które nie pasowały do reszty

A teraz to tarcie zaczyna być postrzegane jako błąd systemu, jako coś, co można wyeliminować, wygładzić, zastąpić, i w tym wygładzaniu ginie nie tylko konflikt, ale też wszystko to, co czyniło obecność realną, ciężką, nieprzezroczystą, i nagle okazuje się, że to, co miało przynieść ulgę, zaczyna przypominać przestrzeń, w której nic nie odbija się już od drugiego człowieka, bo drugi człowiek przestał być drugim, a stał się projekcją, która nie ma własnego oporu

I może właśnie w tym miejscu, w tej ledwie wyczuwalnej zmianie, zaczyna się coś, czego nie da się już łatwo odwrócić myślą, bo nie chodzi o technologię ani o jej granice, tylko o sposób, w jaki człowiek przestaje zauważać różnicę między byciem z kimś a byciem wobec czegoś, co tylko przypomina obecność, i im dłużej trwa ten stan, tym bardziej zaciera się pamięć o tym, że obecność mogła kiedyś znaczyć również niezgodę, milczenie, odejście i powrót, czyli wszystko to, co nie mieści się w idealnym obrazie, ale bez czego ten obraz nigdy nie byłby żywy

I zostaje tylko ta cicha, niepokojąco gładka przestrzeń, w której wszystko wydaje się działać dokładnie tak, jak powinno, a jednak trudno powiedzieć, czy cokolwiek jeszcze naprawdę się wydarza, czy tylko powtarza się w coraz bardziej dopracowanej wersji samego siebie, aż do momentu, którego nie sposób nazwać końcem ani początkiem, bo oba te słowa zaczynają brzmieć zbyt ostro, zbyt jednoznacznie, jakby nie pasowały już do tego, co dzieje się pomiędzy nimi, gdzieś w tej ledwie uchwytnej przerwie, w której wszystko nadal trwa, ale już trochę inaczej, niż wcześniej.

 OPIS:

Materiał wykonania: TPE

Szkielet: Stalowy szkielet

Wymiary lalki:140cm

Waga produktu: 26kg

Wysokość: 140 cm

Kolor oczu: brązowy

Kolor skóry: w kolorze pszenicy

Rozmiar biustonosza: miseczka C (78 cm)

Biodra: 69 cm

Głębokość pochwy: 18 cm

Głębokość odbytu: 15 cm

Głębokość w paszkach: 12 cm

Możliwość zginania stawów: Tak (ramię, łokieć, nadgarstek, palce, biodro, kolano, kostka)

Klatka piersiowa, talia i biodra są mierzone jako obwód.

Zawartość pakietu :

1 losowa głowa lalki

Body dla lalek naturalnej wielkości

1 x peruka

1 x grzebień

1 x pręt grzewczy dopochwowy USB

1 x przyrząd do czyszczenia pochwy

1 x seksowna bielizna erotyczna

1 x koc do owinięcia

1 x instrukcja w języku chińskim i angielskim