Andrzej Włodarczyk

   Muzyka pojawia się w naszym życiu tak wcześnie i tak naturalnie, że przestajemy właściwie zauważać jej obecność. Jest w samochodzie, kiedy wracamy zmęczeni do domu. Jest rano, kiedy próbujemy zebrać myśli przed kolejnym dniem. Jest w słuchawkach podczas spaceru, zakupów, pracy, treningu, podróży i wtedy, gdy po prostu nie mamy ochoty słuchać świata. Potrafi wypełnić kilka minut oczekiwania, przykryć hałas ulicy, odsunąć od nas rozmowy obcych ludzi, a czasem także własne myśli. Włączamy ją niemal odruchowo. Jeden ruch palca, kilka sekund i przestrzeń wokół nas zmienia charakter. Nagle zwykła droga do sklepu zaczyna mieć tempo, samotny wieczór dostaje własną atmosferę, a wspomnienie, którego przez lata nie potrafiliśmy przywołać, potrafi wrócić z siłą, której nie spodziewaliśmy się po kilku pierwszych taktach dawno niesłuchanej piosenki. Trudno znaleźć inny element codzienności, który tak łatwo przekracza granicę między rozrywką a czymś znacznie bardziej osobistym. Można oczy...

   Najdziwniejsze w „Hardcore Henry” nie jest wcale to, że bohater potrafi w ciągu kilku minut przejść od leżenia na stole operacyjnym do biegania po mieście, strzelania do ludzi, skakania z wysokości i rozbijania kolejnych przeciwników z wprawą kogoś, kto całe życie spędził na wojnie. W kinie akcji przyzwyczailiśmy się już do znacznie bardziej absurdalnych rzeczy. Znacznie ciekawsze jest to, że przez większość czasu nie oglądamy Henry'ego. Patrzymy jego oczami. Nie obserwujemy człowieka, tylko zostajemy zamknięci wewnątrz jego doświadczenia, z ograniczonym dostępem do informacji, bez możliwości spojrzenia na własną twarz, bez normalnej perspektywy zewnętrznego obserwatora i, co najważniejsze, bez pewności, kim właściwie jesteśmy. To różnica pozornie techniczna, a w praktyce zmienia niemal wszystko. Kino przestaje być opowieścią o kimś, a zaczyna być czymś znacznie bardziej bezpośrednim, momentami wręcz fizycznie nieprzyjemnym. Kamera nie stoi obok bohatera. Kamera jest jego w...